Z wysp Gili wulkan Rinjani wyglądał bardzo tajemniczo. Pojawiał się tylko o świcie, by po dwóch godzinach schować się w chmurach. Zrywanie się o świcie nie jest tu wielkim wyczynem, bo słońce wschodzi o szóstej rano, ale trzeba ten wysiłek wykonać by móc zobaczyć w pełnej okazałości drugi co do wielkości wulkan w Indonezji. Po kolejnych erupcjach zapadł się wierzchołek wulkanu, a ulewne deszcze utworzyły wewnątrz ogromne jezioro. Nowy wierzchołek stanowi więc wyspę na jeziorze, a stary góruje nad całością ponad boczną ścianą krateru. Brzmi zachęcająco, aby się tam wdrapać?

U podnóża wulkanu, po obejrzeniu trasy 3-dniowego trekkingu, już nie możemy się doczekać wyjścia. Wydaje nam się, że to nie może być trudne skoro tyle osób tam wchodzi. Ale jednocześnie ilość metrów w górę do pokonania (pierwszego dnia 1300m, drugiego 500m, ostatniego 1000m) robi wrażenie. Podobnie konieczność wynajęcia tragarzy i ogromne ilości wody pitnej do zabrania. Uff, oby się udało.